Neonowe światła rozlewają różowo-zieloną poświatę po sali, znajdującej się na parterze, starego, ceglanego budynku, położonego w jednej z gorszych dzielnic wielkiego, ponurego miasta. Ciężka muzyka rytmicznie sączy się z głośników, wręcz magicznie łącząc się z siwym dymem wypełniającym pomieszczenie. Graffiti na ścianach świecące w ultrafiolecie i półmrok ukrywający zakamarki dyskoteki tworzą niepowtarzalny klimat…
Już od samego wejścia czuliście, że zapamiętacie ten wieczór na zawsze.

Widząc wasze wejście, mężczyzna w średnim wieku z długimi, grubymi dredami i żarzącym się papierosem w ustach zmierzył was wzrokiem.
– Nie wracajcie taksówką – rzucił niby od niechcenia, wyjmując skręta z ust – tak mówił ten detektyw. Kręcił się tu ponad miesiąc ale nie widziałem go już od tygodnia.
– Ciekawe czy jeszcze wróci – dodał wypuszczając dym z ust.

To jedna z tych nietypowych, przypadkowych rozmów, które przypominacie sobie dopiero po czasie, gdy nabierają dziwnie trafnego znaczenia.
Teraz, to nie istotne. Ważna jest dobra zabawa, więc bawcie się przez pół nocy albo i dłużej…

Gęste, siwe chmury zdają się wisieć tuż nad waszymi głowami. Mrok ulicy rozświetla ciepłe światło starej latarni. Chwile później, okolice zalewa jasny, wręcz niebieski błysk, po którym w uszy wdziera się huk grzmotu.

Delikatny, cichy deszcz, nabiera na sile. Idzie burza.

Mieliście wracać na piechotę ale okazało się, że szczęście wam sprzyja. Zza rogu, w samą porę, wyjechało żółte auto, z lekko popękanym, podświetlonym napisem „TAXI” na dachu, zatrzymując się tuż przed wami…

Po głowie kołaczą Wam się już tylko dwa pytania…

„Gdzie my właściwie jesteśmy?”

„Czy uda nam się stąd wydostać?”